فصل دوّم

شرايط شكاركننده

 ☐ اعتبار اسلام و عقل و تميز

1. معتبر است در تذكيه به ارسال كلب و رمى به مذكورات، اينكه مُرسِل و رامى مسلمان باشد يا به حكم او، مثل طفل مميّز . و ارسال محكوم به كفر ـ مثل مجوسى و وثنى و مرتدّ از مسلمين و ناصبى و غالى ـ موجب پاك و حلال بودن نمى‌شود ، و در يهودى و نصرانى خلاف است و خواهد إن شاء اللّه‌ مذكور شد ؛ و هم چنين ارسال مجنون و غير مميّز موجب تذكيه نمى‌شود .

 ☐ اعتبار ارسال كلب براى اصطياد نه براى غير آن

2. معتبر است كه ارسال كلب براى اصطياد باشد ، و هم چنين بايد هدف در رمى، صيد باشد ، نه غير صيد كه مصادف به وقوع بر صيد شده باشد ، يا آنكه بدون اختيار از دست او خارج شد و به صيدى اصابت كرد .

و اگر كلب معلّم را بعد از استرسال ، با زجر نگاهداشت پس از آن ارسال كرد با تسميه ، پاك و حلال است مقتول آن ، نه آنكه اول خودش برود و در اثناى تحريص نمايد پس اصابت نمايد صيد را بدون زجر در اثنا و بدون زيادتى عَدْو و سرعت ؛ و اگر زيادتى به سبب اغراء بعد از رفتن حاصل شد، اظهر عدم تذكيه است ، به سبب استناد به مجموع نه به خصوص محلِّل .

و هم چنين اگر در اثنا، زجر كرد و منزجر نشد و بر عدو و سرعت در رفتن به سوى صيد افزود كه زجر مثل عدم آن شد .