1
5 . اگر بگويد : «أنت علىّ كظهر اُمّي ان شاء زيد» ، پس زيد بگويد : «شئتُ» ، واقع مىشود بنا بر دخول شرط در ظهار ، و هم چنين نظائر اين تعليق . و اگر زيد بگويد : «شئت ان شاء عمرو»، پس هر دو بگويند : «شئت» ، اظهر وقوع است ، يا گفتن عمرو .
و هم چنين اگر معلّقٌعليه ، مشيّت صبى مميز باشد .
و اگر معلّق به مشيّت زن نمود پس گفت : «شئت» و در باطن راضى نبود ، ظاهرا واقع مىشود ، نه در واقع و نزد زن در ترتيب آثار .
و اگر بگويد «ان شاء اللّه» به قصد تبرّك ، واقع مىشود ، نه به قصد تعليق . و اگر بگويد «ان لم يشأ اللّه» به قصد تعليق ، واقع مىشود حتى نزد اشعرى اگر قائل باشد ، چون متعلّقِ مشيّت ، ظهارِ غير معلّق است .
6. اگر با چهار زن با يك صيغه ظهار كرد و گفت : «انتنّ علىّ كظهر اُمّي» ، چهار كفاره با عود به چهار واجب مىشود ، و احكام چهار ظهار مرتّب مىشود .
7. اگر بعد از ظهار ، ظهار ديگر نمود ، پس با تخلّل وطى و تكفير لازم ، تعدّد محل شك نيست ؛ و بدون آنها با قصد تأكيد ، اظهر عدم تعدّد است در تكفير ؛ و بدون قصد تأكيد، احوط تعدّد تكفير است با تعدّد ظهار به عدد ظهارى كه محقّق شده است، پس اگر پنج مرتبه ظهار كرده است با عود ، پنج كفاره مىدهد بنا بر قول اكثر و موافق احتياط ؛ و اگر بدون تكفير، وطى نمود، يك كفاره وطىِ بدون تكفير مىدهد كه لازم يقينى است ، مضافا به كفارههاى ظهارها هر كدام از آنها كه به عود ، ايجاب كفاره مىكرد و تكفير نكرده بوده است .