محتاج به حكم حاكم به انعزال يا عزل او است، و در اين صورت بدل او امينى را تعيين مى‌نمايد به جاى او در نحوه وصايت از استقلال با وحدت يا اشتراك با تعدد اوصيا.

و هم چنين اگر معلوم بشود كه مقصود موصى، مقيّد به عدم خيانت است، اگر چه جايز باشد ايصاى به معلوم الخيانه.

و هم چنين اگر خيانت ظاهره حادثه، اشدّ و افضح از خيانت معلومه موصى باشد.

و اما معلوم الخيانه، پس ايصاى به او در صورت مشروعيّت عمل ـ مثل فرض عدم ولايت بر صغار و عدم تفاوت به واسطه عدم زيادتى آن بر ثلث و آن هم به نحوى كه جايز است ـ پس دور نيست جواز آن، به خلاف غير اين صورتها.

و اگر شك در بقاى ايصاى مقصود باشد با مرتبه‌اى از خيانت ظاهره، پس احوط توافق بين نظر وصىّ و امين حاكم است.

  ظهور فسق از وصىّ بنابر اعتبار عدالت

و هم چنين [وصايت باطل مى‌شود] اگر فسقى غير خيانت ظاهر شد از وصىّ، بنا بر اعتبار عدالت در وصىّ، چنانچه منسوب به مشهور است؛ بلكه در فسق متجدد بعد از وصيت، نقل اجماع بر بطلان وصايت در «نافع» و محكى كتب ديگر مى‌فرمايد، اگر چه ممكن است مناقشه در استدلال به اجماع براى تعيين قصد و ابتناى آن بر منع اطلاق احوالى، پس متيقنْ وصايت به ثابت العداله است، قابل منع است، يعنى ثبوت اطلاق نسبت به موارد امانت، تمام است؛ و بر تقدير منع، مستصحَب است وصايت.

  عزل يا انعزال وصىّ

و اگر وصى منعزل يا معزول شد، اظهر عدم نفوذ تصرفات بعديّه او است حتى اگر خالى از خيانت باشند.

  امين بودن وصىّ

وصى امين است، [و] ضامن نيست به سبب تلف غير اختيارى او؛ و ضامن است با