احتمال تأثير

2 . از آن جمله تجويز تأثير امر و نهى در امتناع از معصيت باشد؛ پس با علم به عدم افاده انكار، واجب نيست. و محتمل است لزوم انكار قلبى با اظهار رضا به طاعت يا كراهت از معصيت با شروط لاحقه، يا حرمت اظهار رضا به معصيت غير اگر چه اعانت نباشد .

و هم چنين با اطمينان به عدم قبول و تأثير در ترك معصيت، واجب نيست امر به معروف ونهى ازمنكر؛ واما جواز و رجحان، پس با عدم خوف ضرر، خالى از وجه نيست.

   عدم توبه عاصى

3 . و از آن جمله اينكه مريدِ عصيان در زمان امر به معروف يا نهى از منكر، تائب از معصيتى كه كرده است نباشد و اماره مثبته توبه و پشيمانى از او ظاهر نباشد ، و گرنه واجب نيست .

   عدم مفسده

4 . از آن جمله اين است كه در انكارِ منكرْ مفسده‌اى نباشد؛ پس با خوف مفسده و ضرر فعلى يا در مستقبل براى خودش يا احدى از اهل ايمان و آنهايى كه به حكم ايشانند از ساير اهل اسلام، وجوب ساقط است، چه آنكه ضررِ مخوفْ نفسى، يا عرضى، يا مالىِ غيرِ قليل باشد.

و معتبر نيست در امر به معروف و نهى از منكر عدالت ، و نه خصوص فعل آن معروف و ترك آن منكر .

و معتبر است تكليف در آمر و در مأمور .

   حكم صبىّ و مجنون

و صبىّ و مجنون، ممنوع مى‌شوند از اضرار اهل ايمان، مثل اينكه حيوان ممنوع مى‌شود تكوينا از اضرار . و هم چنين است تأديب صبىّ به تمرين به ترك معصيت و