وجوب اعاده است و در د ليل آن تأمّلى هست[1]؛ و اگر احتياط ممكن باشد ترك نكند.

و بدان كه اگر حلق يا تقصير را در روز عيد فراموش كند تا بيرون رود از منى، واجب است مراجعت از براى حلق؛ و اگر ممكن نشود، در جاى خود حلق مى‌كند و موى خود را در منى مى‌فرستد اگر ممكن شود، و در صورت مراجعت خود به منى بعد از حلق واجب است اعاده طواف[2]. و مستحب است كه در وقت سر تراشيدن رو به قبله كند و ابتدا از جانب راست پيش سر بكُند و اين دعا [ را  ]بخواند: «أللهم أعطني بكل شعرة نورا يوم القيامة.» و سنّت است كه موى سر را دفن كند در منى در محل خيمه خود. و أحوط آن است كه از اطراف سر و ريش و شارب، مو بگيرد و ناخن‌ها را بگيرد. و بدان كه بعد از حلق حلال مى‌شود براى او جميع محرّمات احرام مگر بوى خوش و زن و شكار.

[1]. اظهر تماميّت قول مشهور است.

[2]. و هم چنين متعمّد، بعد از رجوع به منى و حلق يا تقصير و جبران به گوسفندى على الأحوط.