عرفات در روز عرفه شود، در آن وقت احرام مضيّق مى‌شود. بلى مستحب است ايقاع آن در روز ترويه.

و نيّت چنين كند كه: «احرام مى‌بندم، يعنى خود را وامى‌دارم بر ترك محرّمات احرام در حج تمتّع به جهت اطاعت فرمان خداوند عالم جلّ ذكره».

و كيفيّت آن و تروك واجبه در حال احرام چنان است كه در احرام عمره مذكور شد، و محل اين احرام مكّه است در هر موضع كه باشد اگر چه مستحب است كه در مسجد در مقام يا حِجر واقع شود.

   ترك عمدى يا سهوى احرام حجّ

و اگر كسى فراموش كند تا بيرون رود به منى يا به عرفات، لازم است مراجعت؛ و اگر ممكن نباشد به جهت ضيق وقت يا عذر ديگر، از همان موضع، احرام مى‌بندد.

و اگر متذكّر نشود تا بعد از اتيان به افعال، پس ظاهر، صحّت حج است، چنانچه مشهور است. و جاهل در مسأله، در حكم ناسى است، بلى اگر كسى عمدا ترك كند احرام را تا زمان فوات وقوفين، حج او باطل است.

مقصد دوّم

در مستحبات احرام حج است تا وقت وقوف به عرفات

بدان كه افضل اوقات احرام از براى متمتّع بعد از فراغ از عمره تمتّع، روز «ترويه» است بعد از نماز ظهر؛ و اگر ظهر نباشد، عصر؛ و الاّ نماز واجبى ديگر هر چند قضا باشد؛ و اگر نباشد، بعد از نماز احرام كه اقلّ آن دو ركعت است، چنانچه گذشت. و افضل اماكن احرام از براى او از همه مكّه، مسجد الحرام است، و افضل مواضع از براى او حجر حضرت اسماعيل ـ عليه‌السلام ـ يا مقام حضرت ابراهيم ـ عليه‌السلام ـ [ است ]. پس در آن جا، نيّت كند بعد از پوشيدن جامه احرام و اعمالى كه قبل از اين در احرام عمره گذشت كه «احرام مى‌بندم»، يعنى «ملتزم [ مى‌شوم ] به كفّ از محرّمات مذكوره سابقا به جهت توجه به جا آوردن فرض حج تمتّع به جهت تقرب به خداوند