و بدان كه اين حكم، مختصّ مُحرِم نيست، بلكه در باره همه كس ثابت است[1].

و باكى نيست به راه رفتن به نحو متعارف، اگر چه موجب قطع بعض گياه حرم بشود.[2]

   حمل سلاح

بيست و چهارم . سلاح برداشتن، مثل شمشير و نيزه و هر چه يراق و آلت حرب گويند، مگر به جهت ضرورت[3]، و صريح بعضى، دخول مثل زره و خوُد و شبه آن از آلات حفظ نه دفع، در مفهوم سلاح است[4]. و احوط عدم همراه داشتن سلاح است[5]، هر چند به تنِ او نباشد، واللّه‌ العالم.

[1]. در تكليف تحريمى و در وجوب فداء على الظاهر.

[2]. اطلاق حكم به صورت علم به قطع و عدم ضرورت، مورد تأمّل است.

[3]. و در اين صورت، كفّاره ندارد.

[4]. خالى از تأمّل نيست.

[5]. منصوص، پوشيدن است يا آن كه صدق كند سلاح بر او است، پس همراه داشتن سلاح، حرمت ندارد على الأظهر، واللّه‌ العالم.