و بدان كه حرمت پوشيدن دوخته، مختصّ مرد است بنا بر مشهور[1]؛ پس جايز است از براى زن، پوشيدن آن، مگر «قُفّازَين» كه قبل از اين چيزى بود كه زنهاى عرب مى‌دوختند از براى حفظ دست‌ها از سرما و در آن پنبه مى‌كردند، كه احوط بلكه اقوى، اجتناب از آن است.

  سرمه كشيدن

هفتم . سرمه كشيدن است به سياهى كه در آن زينتى باشد، هر چند قصد زينتى نكند[2] و احوط اجتناب از مطلق سرمه است به قصد زينت.[3]

   نگاه كردن در آئينه

هشتم . نگاه كردن در آيينه[4]، و بعضى تصريح فرموده‌اند كه احوط ترك استعمال منظره است، يعنى عينك، مگر به جهت ضرورت و هم چنين نگاه كردن در آب صافى، و اقوى جواز هر دو است.

   پوشانيدن تمام روى پا

نهم . پوشيدن موزه و چكمه است و جوراب و هر چه تمام پشت پا را بگيرد؛[5] و بعضى تصريح كرده‌اند كه ستر بعض، مثل ستر كلّ است، مگر موضع بند نعلين؛ و

[1]. و همين قول مشهور، اظهر است.

[2]. در صورتى كه براى علاج مرض نباشد.

[3]. يا سرمه‌اى كه در آن بوى خوش باشد، چنانچه مشهور و مروى است.

[4]. در صورتى كه براى عذرى از قبيل مرض نباشد، كه صدق تزيّن نمى‌كند.

[5]. و مانند چكمه و جوراب باشد، بلكه مطلقا با صدق لبس و پوشيدن على الأحوط. و در عموم منع براى زنان تأمّل است، و دور نيست مبنى باشد بر منع كشف قدمين در غير حال احرام، پس اين حكم احرام، عموم نداشته باشد؛ و عدم منع، پس عموم داشته باشد.