اقامت در كمتر از مسافت همان مكان كرد، يا متردّد شد، تا زمان عزم مذكور، موظّف به قصر بوده و از زمان عزم، اتمام مى‌نمايد اگر باقى مسافت جداگانه نباشد، مثل محلّ اقامت آتيه، چون كه مسافتى كه ملاك قصر او بود، قصد آن مستمرّ نبوده.

و هر صورت كه حكم آن قصر است، بايد واجد همه شروط قصر باشد و به مجرّد انتفاى بعض آنها، اتمام ثابت است.

و خروج از محلّ تردّدِ سى روز، به منزله خروج از محلّ اقامتِ ده روزِ با قصد است در آنچه مربوط به قاطعيّتِ آنها است، بنا  بر آنچه در قاطعيّت تردّد گذشت.

  نيّت اقامت در اثناى نماز قصر

اگر مسافر در اثناى نمازِ به نيّت قصر، قصد اقامت ده روز نمود، قبل از خارج شدن از آن نماز، تمام مى‌خواند آن را؛ و بعد از اين نمازِ تمام اظهر عدم تأثير رجوع از قصد اقامت است در موظّف بودن به تمام.

  عدول از اقامت در اثناى نماز

و اگر نيت اقامت عشره كرد [ و ] به نيت اتمام، نماز شروع كرد و در اثنا، عدول از نيّت كرد، موظّف به قصر است؛ پس اگر مبطلى به جا نياورده، به قصر تمام مى‌كند، وگرنه اعاده مى‌كند به قصر.

  عزم بر ترك اقامت بعد از چهار ركعتى

و اگر بعد از فراغ از چهار ركعتى، عازم به ترك اقامت شد، وظيفه تمام است مادام [ كه ] مقيم در آن مكان باشد، يا عود به همان اقامت نمايد بدون خروج منافى اقامت به نحوى كه گذشت.

  رعايت وقت فوت در كيفيّت قضا

اعتبار در قضاى فريضه ـ از حيث قصر و اتمام ـ به حال فوت آن كه آخر وقت است