<-> و هر يك از «افقه» بودن و «اقرء» بودن و «اسنّ» بودن و «هاشمى بودن»، با واجديّت شروط امامت، موجب استحباب تقديم است؛ و در صورت اختلاف به واجديّت بعضى بعض اين صفات را و بعضى بعض ديگر را، ملاحظه علم به رجحان و بعد از آن، تخيير، ثابت مى‌شود بنا  بر اظهر.

و مقتضاى تخيير مذكور، اين است كه با تساوى در صفات، تقديم مى‌شود آن كه همه مأمومين آن را مقدّم بدارند، وگرنه تخيير با آنها نخواهد بود، و در اين صورت، رفع نزاع، ممكن نخواهد بود.

و هر كدام از هاشمى بودن و اقرء بودن و افقه بودن و اقدم بودن در هجرت و اكبر بودن در سنّ، موجب ترجيح مماثل است. و در صورت عدم تماثل، به واسطه اشتمال بعضى، بر بعضِ اين صفات و بعضى، بر بعضِ ديگر: پس اگر اقرئيّت، به اكثريّت قرائت در قرائت واجبه باشد، تقديم آن معلوم است، بلكه شبهه وجوب دارد، و اگر به اكثريّت در غير واجبات، يا اجود بودنِ قرائت باشد، اظهر تقديمِ به افقهيّت است در مقابل تمام صفات مقدّمه از هاشميّت تا آخر.

و افقهيّت، موجب ترجيح در دو فقيه است، و افقهيّتِ در نماز، موجب ترجيح بر افقهِ در غير نماز است بنا  بر اقرب.

و اسنّ بودن، موجب ترجيح است؛ و اگر معارَض بشود با اسنّ بودن در اسلام، محتمل است تقديم دوم، مثل تقديم اقدم در هجرت.

و چون آنچه مذكور شد از تقديم هاشمى و مابعد آن، مبنى بر استحباب است مگر آنچه بيان خصوصى درباره آن شد، پس بُعدى ندارد در آنچه اصحاب فرموده‌اند از استحباب تقديم بعد از مراتب متقدّمه، آن كه را كه «اصبح» باشد. <->