سجده سهو

س . سجده سهو در چه [ مواردى ] واجب است؟[1]

<-> سهو به جا آورد اگر چه احتياطى باشد.

[1] . واجب است دو سجده سهو، بعد از نماز براى كلام سهوى در نماز؛ و براى سلام در غير محلّش؛ و براى شك بين چهار و پنج بعد از اكمال ركعت؛ و امّا قبل از آن با تصحيح نماز به صورت شك مذكور، پس محلّ تأمّل و احتياط است.

و بين سادسه و خامسه قبل از ركوع، احوط تعدّد سجود است يعنى براى قيام بيجا و براى شك تأويلى.

و احوط وجوب سجود سهو است براى هر زيادتى سهويّه و هر نقصان سهوى، و از اين قبيل است: علم اجمالى به تحقّق زياده يا نقصان كه مستلزمِ علمِ به موجب سجود سهو است.

و امّا شك در زياده يا شك در نقصان، پس اظهر عدم وجوب سجود سهو است.

اظهر وحدتِ سجود سهو است براى سلام بى‌جا اگر چه به جميعِ صيغه‌هاى آن باشد، به عنوان سلام كه مخرج آن، يكى است.

و امّا به عنوان كلام: پس با صدق كلام آدمى، تابعِ وحدت و تعدّد آن است، چنانكه مذكور خواهد شد، و همچنين تسبيحات اربعه در غير محلّ بنا  بر ايجاب به عنوان كلام يا زيادتى سهويّه؛ پس در نقصِ سهوىِ تسبيحات، يك سجود سهو است، و در زيادتى سهويّه تسبيحات و سلام، يكى متيقّن و بقيّه احتياط است، و در زيادتى هر كدام از حمد و سوره و قنوت، يك سجود سهو، لازم است مادام [ كه ] در اثناى هر كدام، تذكّر و نسيان نباشد. <->