ج . بر سه قسم است: اول، اعتبارى در او نيست، به اين معنى كه اعتنا به اين شك نبايد نمود، قسم دوم: در هر صورت بعد از فكر كه در شك ماند باطل است، قسم سوّم؛ صحيح است با شرايطى كه ذكر مى‌شود.

نماز احتياط

س . احكام نماز احتياط را بيان فرماييد.

ج . نماز احتياط[1] واجب است و كيفيّت آن چنان است كه بعد از سلام، پيش از منافى،[2] برخيزد و نيّت نماز احتياط [ را  ]در قلب قصد كند قربة الى‌اللّه‌ از آنچه احتمال دارد كه كم شده؛ و آن مثلاً يا يك ركعت است ايستاده، يا دو ركعت است ايستاده و تلفّظ نيّت در اين جا جايز نيست و همچنين شرط نيست قصد وجوب ولكن احوط ترك نكردن است؛[3] پس بعد از نيّت، تكبيرة الاحرام بگويد، مثل تكبير نماز و قرائت حمد بكند بدون سوره و اخفات در آن نمايد حتى در «بسمله»[4] بنا  بر احوط و ركوع و سجود بكند و تشهد و سلام بخواند به نحوى كه در نماز مى‌خواند و اگر يك ركعت ايستاده باشد، تشهد و سلام را متّصل به آن نمايد.

س . اگر كسى نماز احتياط را ترك كند و اعاده نمايد فريضه‌اى را كه شك در آن نموده، چه صورت دارد؟

ج . كفايت مى‌كند اگر ابطال عمل نمايد، ولكن گناهكار است و چنين عملى نكند.

س . هرگاه شكى در نماز كرد و بنا به آن شك گذاشته و سلام نماز را داد، خواست نماز احتياط بكند يا يك ركعت يا دو ركعت كرده، بعد يقين نمود كه اصل نمازش تمام بوده، آيا نماز احتياط را بايد بكند يا نكند؟

[1] . [ تفصيل احكام نماز احتياط پيش از اين ذكر شده است. ]

[2] . حتى فصل طويل.

[3] . كافى است قصد امر واقعىِ فعلى.

[4] . گذشت تبعيّت آن با «بسمله» در اخيرتين.