<-> و امرى كه به آن، فوتِ موالات عرفيّه، به معنى پى در پى آوردن افعال نماز بشود و فـاصله عرفيّه بيـن افعال نماز باشد سهواً، مبطل نيست و عمداً، مبطل است بنا بر احوط.
سكوت طويل
و سكوت طويل، بعض مراتب آن ماحى و مبطلِ سهوى است، و بعض مراتب آن، غير ماحى و مبطلِ عمدى است، و بعض مراتب آن، مانع از اتّصال ابعاض قرائت است، مثلاً موجب اعاده سوره است.
خوردن و آشاميدن
از مبطلات در كلام اصحاب «تعمّد اكل و شرب» است، و با كثرت و محوِ صورت، ابطال آن واضح و غير مقيّد به عمد است، و با عدم كثرت، مثل بلعيدن شكرى كه ذوب مىشود در دهان، يا ابتلاع بقاياى غذا و نحو اينها، باطل نمىشود در عمد هم بنا بر اظهر اگر چه صوم باطل مىشود به اينها.
و مابين اين دو، كه اكل قليل باشد و به حدّ محو صورت يا تفويت موالات عرفيّه نباشد، احوط اجتناب [ از ] آن است در حال عمد و اتمام و اعاده نماز است، و اظهر عدم ابطال سهوِ آن است.

آشاميدن آب در نماز وتر

و به هر تقدير، جايز است در «وتر» ـ براى عازم صومِ فردا اگر عطش روى دهد و بين او و آب، سه گام بيش نباشد و بترسد از طلوع فجر قبل از اتمام نماز با محافظت بر ساير شروط و موانع غير شرب ـ اين كه برود و بياشامد و عود به نماز خودنمايد و به قهقرى برگردد، و از ترك استقبال، خوددارى نمايد، يا در همان مكان شرب، ادامه نماز خود بدهد، و فرقى بين روزه واجب و مستحبّ نيست؛ و اطلاق به نافله منذوره<->