ج . واجب نيست، بلكه مستحب است در هر يك[1] از فرايض يوميّه، غير از «نماز جمعه»، چه در صلات جهريّه باشد، چه اخفاتيّه، و بهتر ترك نكردن آن است، و محلّ آن، پيش از ركوعِ ركعتِ ثانيه است، بنا  بر اصح بعد از فراغ از قرائت.

س . اگر فراموش كرد قنوت را و رفت به ركوع، به يادش آمد، چه كند؟

ج . بعد از ركوع و قبل از سجده آن را به جا مى‌آورد و اگر در اين وقت متذكّر نشد، بعد از فراغ از نماز به جا مى‌آورد، اگر چه زمانش هم طول بكشد.

<-> باشد ـ به موضعِ سجودِ متعارف، يعنى آن جهت، نه مَسجَد فعلى اگر چه بلند نمايد آن را. و اظهر سقوط اين استحباب است در حقّ نابينا و در تاريكى محض. و اجراى ندب در ساير احوال كه بدل قيام هستند، خالى از تأمّل نيست، و در حال هوىّ براى ركوع، تفصيل بين بقاى صدقِ اختيارى قيامِ و عدم آن، خالى از وجه نيست.

و دور نيست استحباب نظر به سوى باطن كفّين در حال قنوت اختيارى كه با رفع يدين است، و در حال ركوع بين قدمين، و ممكن است در اين [ حال  ]چشمها را بستن، كراهت نداشته باشد، يا آن كه مستحبّ هم باشد، و در حال سجود [ نظر ] به طرف بينى، و در حال جلوس بين سجدتين و تشهد يا مطلق جلوس، به دامن خود.

و مستحبّ است دستها را در حال قيام بگذارد روى رانهاى خود محاذى زانوها؛ و در حال قنوت روبروى خودش؛ و در حال سجود در محاذى گوشهاى خود، يا مقابل روى، يا در محاذات دوشهاى خود؛ و در حال تشهد و سلام، بلكه مطلق جلوس نمازى، روى رانهاى خود، دست راست را روى ران راست و دست چپ را روى ران چپ، چنانچه واضح است، و در حال ركوع بر دو رُكبه چنانچه گذشت. و در حالات زن در نماز، فرق است با مرد، چنانكه از روايات استفاده مى‌شود، مربوط به مطلوبيّت تستّر در مقابل تكشّف از زن، در جميع احوال.

[1] .  يك قنوت در هر يك الخ.