<-> و در صورت تمكّن از وضع بعض باطن، احتياط در جمع بين وضع بعض باطن و تمام ظاهر است. و در صورت عدم تمكّن از وضعِ باطن، وضعِ ظاهر كافى است. و با عدم امكان وضع كف مطلقا ـ به واسطه قطع و نحو آن ـ به اقرب به كفِّ فالاقرب، منتقل مى‌شود بنا  بر احوط.

  قرار دادن زانو و سر انگشتان

و از آنها دو رُكبه است؛ و گذشت تفسير «رُكبه» كه آن، مجمع استخوانهاى ساق و فَخِذ است، و كافى است وضع هر جزئى از ظاهر اين استخوان.

و از آنها طرف دو ابهام پاها است، و كفايت هر يك از دو طرف انمله ابهام، خالى از وجه نيست؛ و احوط اقتصار بر طرف انمله است از ظاهر و باطن؛ و با تعذّر به قطعِ ابهام و نحو آن، اكتفا به وضع باقيمانده از ابهام مى‌نمايد، و با تعذّر، اكتفا به وضع ساير رؤوس اصابع مى‌نمايد (يعنى يكى از آنها)؛ و با تعذّر، وضع اصابع يعنى يكى از آنها [ مى‌نمايد ]؛ و با تعذّر، وضع قدمين و رجلين مى‌نمايد، يعنى بعض هر كدام.

و احوط رعايت اعتماد بر زمين و وضع ثقل عضو موضوع، بر موضوع عليه است، اگر چه تساوىِ مطلق، لازم نيست؛ و احوط در حال اختيار، استقلال سبعه است بدون شريك ديگر در وضع ثقل، اگر چه اظهر كفايت صدق اعتماد است، اگر چه صدق استقلال نكند، مانند كمك دادن ذراع، بر كفّين و ساير اصابع، به ابهامين.

  گذاردن پيشانى بر جائز السجود

واجب دوّمِ سجود: وضع جبهه بر آنچه سجود بر آن صحيح است از «زمين» و آنچه از زمين روييده شده باشد غير از مأكول و ملبوس (و تفصيل آن در مكان مصلّى است). و مجرّد محمول بودن آن براى نمازگزار، مانع نيست، و همچنين اظهر عدم منع <->