مطلق بودن آب وضو

پنجم: «مطلق بودن» آب وضو است،[1] خواه آب شور باشد يا شيرين، آب دريا باشد يا نه، آب برف باشد يا نه.

س . هرگاه چيزى در ميان آب بريزد، مثل نمك يا گلاب يا مانند اينها، وضو در اين حال مى‌توان گرفت يا نه؟

ج . هرگاه از اسم اطلاق بيرون نرود، مضرّ[2] نيست.

س . آيا به آب قليان مى‌توان وضو گرفت يا نه، و رفع خبث هم مى‌كند يا نه؟

ج . بلى، در هر حال جايز است، مادامى كه از اطلاق، بيرون نرفته باشد.

س . آيا وضو به آب مشتبهِ به مضاف، صحيح است يا نه؟

ج . احوط اقتصار بر صورت انحصار است،[3] وصحيح است اگر به هر دو[4] وضو بگيرد.

<- صورتى كه مشتمل بر اين محذور نباشد، يا اين كه تيمّم، محذورش كمتر باشد. و تبعيض در مباشرت، با امكان، واجب است.

[1] . و اين از شرايط واقعيّه است، يعنى فقدانش مضرّ به صحّت وضو است در حال جهل و فراموشى و غفلت، مانند شرطيّت طهارتِ آب وضو، و لازم است اطلاق در اوّل زمان تحقّقِ شستنِ واجب با رعايت مسح به غير مضاف.

[2] . يعنى هم‌چنان كه صدق آب با آن ضميمه مى‌نمايد، صدق آب بدون ذكر ضميمه هم مى‌نمايد، و اگر فعلاً مضاف است و ممكن است تصفيه آن، واجب است اگر چه به تأخيرِ وقت وضو باشد على الاحوط.

[3] . يعنى انحصار آبِ مطلق، بين آن دو طرف.

[4] . بلكه وضو با هر دو، به قصد احتياط، كافى است مطلقا و لازم است در صورت انحصار و احتياطاً؛ و كافى نيست وضو با يكى از دو طرف فقط، در شبهه محصوره، ->