و هرچه از اجزاء صاحب روح ، از زنده جدا بشود در حكم ميته است از حيث حرمت اكل و سائر استعمالات ، و عدم آن در بعض آنها ، و فروع مربوطه به اين مسأله در مكاسب و طهارت مذكور است .

 ☐ محرّمات ذبيحه و مكروهات آن

2. پنج چيز از ذبيحه حرام است به اتفاق و آن عبارت از طحال ( كه سپرز است ) ، و قضيب ( نرى ) ، و بيضتين ( دنبلان ) ، و خون ، و فرث ( فضله ) ؛ و اما غير اين پنج، پس آنچه خباثت آن در طباع متوسط از مردم، معلوم باشد حرام است .

و احتياط در ترك اكل ده چيز ديگر است ، اگر چه بعض آنها از خبائث نباشد ، كه عبارت از : مثانه ( بولدان ) ، و مرارة ( زهره‌دان ) ، و مشيمه ( غشاى ولد ـ آنچه محل ولد است و با او خارج مى‌شود  ـ بچه‌دان ) ، و رحم ( زهدان و مقرّ جنين ) ، و غدد ( دشول ) ، و علبا ( دو عصب پهن و زرد از پشت گردن تا دُم حيوان ) ، و ذات الأشاجع ( بيخ اصابع كه متّصل به كف است در ميان سُم ) ، و حدق ( سياهى چشم ) ، و خرزه دماغ ( حبّه‌اى است در وسط مغز سر ، خاكسترى رنگ است ) ، و فرج ( يعنى حيا) ظاهر و باطن آنها ، و نخاع ( رگى در باطن فقار پشت ، متّصل به مذبح ) مى‌باشند ؛ و اين احتياط رعايت شود در حيوان كوچك هم ( مثل گنجشك ) آنچه از اينها در آن، معلوم و متميّز است يا معلوم الوجود در ضمن اجزاء باشد ، اگر چه خباثت آن جزء، معلوم نباشد .

 ☐ عدم حرمت غير خبيث از غير ذبائح

و اظهر عدم حرمت غير خبيث از غير ذبائح مثل ماهى و ملخ است ، اگر چه احتياط در اجتناب از مسمى به اسامى مذكوره است اگر وجود داشته باشد در اينها .

 ☐ آنچه طبع نوع انسان از آن متنفّر است

خوردن سرگين پاك و بول پاك و آب بينى و بلغم سينه و سَر ـ كه خارج شده باشد  ـ