نرسيد، مكروه است خوردن گوشت آن ، و مستحب است استبراء آن هفت روز ؛ و اگر به حدّ اشتداد استخوان و نمو روئيدن گوشت از آن شير رسيد حرام است گوشت آن و گوشت نسل آن ، مگر آنكه مخلوط به حلالهاى ديگر بشود به نحو شبهه غير محصوره ؛ و فرقى نيست بين آنكه شيرخوار ذكر باشد يا انثى ، در حرمت خودش و نسلش بنا بر اظهر . و اين حكم در شرب لبن كافره و سگ نيست .

 ☐ حكم بهيمه موطوئه

3. اگر انسان وطى نمود بهيمه‌اى را كه مأكول اللحم است ، چه صغير باشد آن انسان يا كبير ، عاقل باشد يا مجنون ، عالم باشد يا جاهل ، آزاد باشد يا بنده ، مختار باشد يا مكرَه ، وطى در قبل باشد يا دُبر ، با امناء يا بدون آن ، گوشت آن حيوان و گوشت نسل آن حرام مى‌شود ، و بايد ذبح بشود و سوخته شود ( اگر متعارف، خوردن آن باشد مثل انعام ثلاثه ، و گرنه اخراج از بلد مى‌شود ) ؛ و اگر مال غير واطى است، قيمتش را از واطى مى‌گيرند و به مالك مى‌دهند . و فرقى بين نر و ماده بهيمه نيست ، و هم چنين بين نسل نر و نسل ماده فرقى نيست ، چنانچه در شرب لبن خنزيره مذكور شد . و هم چنين [ شير ]موطوئه و شير نسل آن حرام است .

و در عموم اين حكم به وطى غير چارپايان، از طيور، تأمّل است .

و در صورت سوزانيدن و دفن نمودن آنچه مقصود از آن اكل است از غير مالك ، و يا فروختن آن در غير بلد اين فعل از غير مالك در آنچه مقصود از آن ركوب است ، قيمت يا ثمن را به مالك مى‌دهند، يعنى قيمت را بالفعل از واطى براى مالك مى‌گيرند ؛ و اما ثمن مبيع در غير بلد وطى ( براى مجهول كردن اضافه اين عمل به دو طرف مخصوص و سلب لوازم معلوم بودن ) در آنچه مقصود از آن غير اكل است، پس ظاهرا مالك مى‌تواند مطالبه قيمت از واطى نمايد ، و فروشنده آن مى‌تواند ثمن را به مالك بدهد و قيمت مدفوعه را استرجاع براى واطى نمايد بنا بر