1
اگر با نيت، تعيين كرد روزى را براى قضا، جائز نيست افطار قبل از زوال ، و اگر افطار كرد، كفاره خلف نذر ثابت است ، و اگر بعد از زوال، افطار كرد، اظهر ثبوت كفاره خلف نذر و كفاره افطار در قضاى رمضان است .
و اگر با يمين يا عهد ، تعيين كرد ايام قضا را، پس افطار قبل از زوال، موجب دو كفاره است ، و افطار بعد از زوال موجب سه كفاره است بنا بر اظهر .
3. اگر نذر كرد صوم يك سال غير معيّن را، مخيّر است بين تتابع يا تفرقه در ماهها بلكه در ايام ، مگر [ با ] قصد خصوص تتابع يا كشف قرينه ؛ پس روزه مىگيرد با عدم شرط تتابع، 360 روز را ، يا دوازده ماه متّصل ، يا دوازده ماه منفصل كه اتّصال در هر يك ماه محفوظ باشد ؛ و در اين صورت دو روز براى شوال و ذيحجه در غير منى زياد مىنمايد و اگر ناقص بودند يا يكى از آنها ، براى هرماه ناقص دو روز زياد مىكند تا صدق مقدار يك ماه كه 30 روز است بنمايد ؛ و ايام تشريق اگر در منى باشد ناسك يا مطلقا ، سه روز هم براى آنها افزوده مىنمايد ؛ و گذشت كفايت صوم رمضان از نذر؛ پس لازم نيست تدارك عدد يا ماه مخصوصا در نذر مشروطا به تتابع و در مثل سنه معيّنه ، مگر با قصد مخالف .
4. و ماه عبارت است از ما بين دو هلال يا سى روز بنا بر احوط؛ پس اگر شوال را روزه گرفت و ناقص در آمد، دو روز بعد از شوال را هم روزه مىگيرد ، و قول به اكتفاى به اتمام همان شوال بدون قصد هم ضعيف است ، و قولى هم به كفايت يك روز بعد از شوال، منقول است .
پس اگر ناذر در منى بود و ذىحجه ناقص در آمد، بعد از صوم بقيه ذىحجه با