تعالى كه معروف در مكه است [ مى‌باشد ] ؛ و در «بيت اللّه‌» بدون ذكر «حرام» بدون قرينه و قصدى، اظهر كفايت مشى به سوى هرمسجدى است .

و چون دخول بعيد از ميقات به مسجد حرام، موقوف بر احرام از ميقات است براى حج يا عمره، پس مقدمه واجبه مى‌شود احرام ، مگر در حق كسانى كه مستثنى از اين تكليف هستند ؛ و اگر مخالفت تكليف شد و دخول مسجد حرام بدون احرام كرد ، در تحقّق حنث تأمّل است ، و به مجرد دخول، وفا نموده است اگر چه نماز يا طواف به جا نياورده است .

 ☐ نذر مشى لا حاجّا و لا معتمرا

اگر نذر كرد مشى به سوى بيت اللّه‌ حرام لاحاجّا أو معتمرا ، در واقع، انعقاد موقوف بر تعدّد قصد است كه لازم آن لغويت زياده است ؛ و در تقدير انعقاد، لازم است احرام به واسطه تكليف داخل نه به واسطه نذر ؛ و اظهر تقيد مقصود است از عبارت، پس منعقد نمى‌شود غير طاعت منذوره .

 ☐ نذر مشى بدون قرينه يا قصد موضع

و نذر مشى ، بدون قرينه يا قصد موضعى كه مشى به سوى آن عبادت باشد ( مثل مشى براى عيادت مريض و نحو آن ) منعقد نمى‌شود .

 ☐ نذر احجاج ولد يا استنابه از او

اگر نذر كرد [ كه ] اگر ولدى را مرزوق شد او را براى حج ببرد، يا از جانب او حج نمايد ، پس وفات كرد ناذر ، يكى از آن دو را از اصل تركه ميّت انجام مى‌دهند .

و احوط اختصاص اين حكم [ است ] به صورت تمكّن والد از عمل منذور به نحوى كه در احجاج ولد يا از او معتبر است قبل از وفات ؛ پس صورت ولادت بعد از وفات والد، داخل نيست بنا بر اظهر .