1
و در وطى تأمّل است ، و اعتبار به قصد، خالى از وجه نيست ؛ و با شك در صدق بر استدامه عرفا ، حنث نمىشود .
2. اگر حلف كرد بر عدم دخول دار ، حنث حاصل مىشود به تجاوز از درب خانه ، اگر در دهليز خانه يا بين دو درب باشد ، نه به وصول به عتبه درب خانه يا زير طاق بيرون خانه ؛ و فرقى بين دخول از درب يا از سطح خانه از خانه همسايه نيست .
و اگر به اختيار داخل سفينهاى شد كه او را قهرا برد به خانه ، يا خود را در آبى افكند كه قهرا به داخل خانه واقع شد ، حنث مىشود ، مگر آنكه از اوّل قاصد دخول نبوده و بعد از ورود سفينه يا فرو رفتن در آب، سببى براى قهريت دخول خانه حادث شد .
و هم چنين اگر به شاخه درختى كه در خانه بود استعانت كرد و در درخت قرار گرفت در محلى از آن كه اعلى از محيط خانه نبود ، حنث نموده ؛ و اگر اعلى بود آن موضع ، حنث نشده .
و اظهر در وصول به سطح خانه ( كه مسكن است ، مثل غرفه در بعض فصول و در بعض احوال ) حنث است اگر چه محوّط به ديوار نباشد .
و اگر حلف كرد بر عدم دخول بيتى از خانه ، حنث به دخول عرصه يا غرفه بالاى بيت يا در بالاى غير بيت از بقيه خانه حاصل نمىشود ، و در غرفه تأمّل است منشأ آن، احتمال آنكه با بيت عموم و خصوص داشته باشند.
و دخول ، به بودن تمام بدن است در داخل خانه ، و خروج، به بودن تمام در خارج خانه، [ لذا ] دخول دست به تنهايى، كافى در دخول و مضرّ به خروج نيست .
1. اگر در حلف گفت «لادخلت بيتا» اظهر عدم اختصاص به بيت حضرى از حالف