1
«يمين» در شرع ، به نحوى كه كفّاره بر حنث آن مترتّب مىشود فى الجمله ، عبارت از «قسم خوردن به خداى تعالى به اسم معهود كه «اللّه» باشد يا اسماى مختصه به او ، براى آنكه محقّق شود چيزى كه قابل موافقت و مخالفت است عقلاً در آينده» ، پس جائز است بر مورد تكليف مثل فعل واجب و ترك حرام و غير آن .
يمين «لغو» كه مؤاخذه ندارد، يمين غير مقصود است كه عقد قلب از روى التفات و اختيار بر چيزى نمىنمايد ، مثل آنكه در مكالمات مىگويد : «لا واللّه» و «بلى واللّه» .
و هم چنين اگر تحريم نمايد از روى اختيار بر خود آنچه را كه اباحه آن قابل تغيير نيست ( مثل آنكه قسم بخورد كه اصلاً نكاح ننمايد ، يا افطار در روز ننمايد ، يا آنكه اصلاً در شب نخوابد ) مؤاخذه در مخالفت يمين نيست، به نحوى كه مذكور مىشود .
و «يمين غموس» بر حسب مستفاد از روايات «كذب در قسم است براى اذهاب حق
[1]. چهارشنبه 20 / صفر الخير / 1400.