1
از اولاد زوجات و موطوئات به ملك و موطوئات به شبهه.
اما اولاد موطوئات به عقد دائم، [پس] ملحق مىشوند به زوج به شروطى:
از آن جمله، دخول است به غيبوبت حشفه يامقدار آن از مقطوع الحشفه، به نحوى كه ممكن باشد تولد از آن، چه در قُبل باشد يا در دُبر، با احتمال انزال اگر در حين جماع قطع به عدم داشته بوده.
و از آن جمله، گذشتن شش ماه هلالى يا عددى يا ملفق، از حين وطى [است]؛ پس با اقليت مدت، الحاق به زوج نمىشود واقعا؛ و اقرب اكتفاى در الحاق به احتمال مضىّ اين مدت از وطى است و احراز آن لازم نيست در حكم ظاهرى.
و از آن جمله، عدم تجاوز از اقصى مدت حمل است و آن نه ماه است بنا بر مشهور و مروىّ، و دور نيست غلبه آن، اماره نفى در زايد باشد اگر چه احتياط مناسب تا يك سال خوب است.