1
«ايلاء» در عرف متشرعه كه موضوع احكام خاصه است در ضمن حلف ، عبارت است از: «حلف به ترك وطى زوجه دائمه مدخولٌبها ، با قيود آتيه» كه اگر فاقد بعضى از آنها باشد، فقط احكام يمين مطلق مترتّب مىشود نه احكام ايلاء .
و حلف در ايلاء و غير آن، منعقد نمىشود به غير اسماى مختصه به خداى تعالى يا غالبه در آن حضرت اجلّ مثل نبىّ و ائمه ـ عليهم السلام ـ و كعبه از محترمها ؛ و بايد تلفظ بشود به جمله مشتمله بر قسم به خداى تعالى . و عربيّت شرط انعقادش نيست .
و بايد متلفظ، قاصد باشد، نه ساهى و نائم و غافل . و منعقد مىشود به تعبير به جماع و وطى و نحو اينها به جهت ظهور عرفى ، و لازم نيست مواظبت به الفاظ صريحه لغويّه ؛ و قيود زائده بر اين ، بر تقدير اعتبار ، بايد با قرينه مذكوره باشد ؛ و انعقاد آن به مثل تعبير به ملامسه و مسيس و مقاربت ، با قصد وطى در قُبل ، خالى از وجه نيست .