1
و مقصود از آن «كراهت هر يك از زوجين، ديگرى را است».
و حاصل مىشود به قول زوج «بارأتك على كذا، فانت طالق».
و فرقى در محقِّق كراهت زوجه و حد آن، بين خلع و مبارات نيست بنابر اظهر ؛ و فارق، ضميمه كراهت زوج است به مطلق كراهت محققه.
و مبارات اگر به صيغه خلع نباشد، اظهر احتياج آن است به اتباع به صيغه طلاق در حصول بينونت، به خلاف آنكه اگر به صيغه خلع باشد، چنانكه گذشت.
اگر بگويد در مورد منافات بين زوجين: «انت طالق بكذا»، صحيح است و مبارات واقع مىشود و احكام آن مرتّب مىشود، كما اينكه در مورد خصوص كراهت زوجه، خلع مقابل مبارات واقع مىشود و احكام آن مرتّب مىشود.
شروط معتبره در خلع در طرفين، معتبر است در مبارات در زوجين. و هم چنين شروط معتبره در نفس طلاق، معتبر است در هر يك از خلع و مبارات (به معنى مقابل خلع). و آنچه در صيغه طلاق معتبر است، لازم است در طلاق بعد از مبارات.