فصل اوّل

شرايط طلاق دهنده

1. بلوغ

معتبر است در طلاق، بلوغ طلاق دهنده. صبىّ غير مميّز، طلاق او بى‌اثر است؛ و در مميز، اشهر عدم صحّت طلاق است به مباشرت يا توكيل؛ و در مميّزى كه سن او ده سال است، روايت و قول به صحّت طلاق هست و آن اظهر است، اگر چه احتياط اَولى است.

2. عقل

و طلاق ولىّ از فاسد العقل، ـ چه پدر و جدّ ابى باشد يا حاكم در صورت فقد آنها ـ صحيح است با عدم مفسده و ضرر، چه آنكه فساد مستمر باشد يا غير مستمر، با عدم تعقل در زمان تمام طلاق؛ و فرقى بين فساد متصل به ما قبل از بلوغ و غير آن نيست بنابر اظهر.

 ☐ طلاق مجنون

و طلاق مجنون صحيح نيست مگر آنكه ادوارى باشد و در حال افاقه، طلاق تامّ از او متمشّى باشد؛ و توكيل او مثل مباشرت او است؛ و ميزان، عدم تعقل است به حسب متعارف، نه مطلق ضعف عقل.