فصل چهارم

لواحق عقد

1. كفائت

مسلمه در نكاح غير مسلم نمى‌آيد، و مؤمن ازدواج با مسلمه غير مؤمنه مى‌نمايد.

آيا مؤمنه در نكاح غير مؤمن مى‌آيد يا نه؟ خلاف است، و اظهر جواز[1] تزويج غير ناصب و غالى از غير مؤمنين است به مؤمنه، با كراهت مختلفه به مراتب دورى از ايمان به معنى اِثنا عشرى بودن.

  مراد از نصب و غلوّ

و مراد از نصب و غلوّ، آن است كه موجب حكم به كفر به واسطه انكار ضرورى است، اگر چه به مثل سبّ و شتم بعض ائمه ـ عليهم السلام ـ باشد كه ظاهر در عدم تدين به ضرورى است؛ اما اگر دانسته شد كه عداوت او شخصى است نه دينى، پس مقتضاى اطلاق حكم سبّ و مخالفت آن با نصوص قرآن همين است، لكن در صورت احتمال صدور از غفلت و نحو آن، خالى از تأمل نيست در حكم به كفر، نه در مثل وجوب قتل. و محتمل است در بعض غير مؤمنين، حرمت تزويج به عنوان ثانوى بدون فساد، چنانچه در بعض مؤمنين اين مطلب عارض مى‌شود.

  عدم شرطيّت تمكّن از نفقه در صحّت نكاح

و تمكّن از نفقه، شرط كفايت و معتبر در صحّت نكاح نيست. و در تسلط زن بر فسخ،

[1]. تزويج مؤمنه به مخالف مطلقا جايز نيست.