1
و اگر مردى زنش زنا كند، حرام نيست نگهدارى او، و واجب نيست طلاق او اگر چه إصرار نمايد، اگر چه اولى طلاق است.
اگر شخصى زنا كرد با زنى صاحب شوهر يا در عده رجعيه شوهر خودش، حرام مىشود بر زانى به حرمت ابديه، در موارد دخول شوهر و عدم آن، و علم زن و عدم آن، و علم زانى به شوهر داشتن يا اعتداد و جهل او، و دوام نكاح و انقطاع آن. و اين حرمت، در كنيز موطوئه مالك و محلله غير مالك نيست بنابر اظهر.
و هم چنين زنا در عده بائن و عده وفات و عده وطى به شبهه، موجب حرمت ابديه نمىشود.
و خنثاى مشكل، در ادخال او و ادخال به او، حرمت ابديّه ثابت نيست. و كلام در اين مقام، مربوط به تأثير ايقاب و ادخال است. و تأثير زنا و عدم آن گذشت در سابق.
و بر موطوء حرام نيست مذكورات از وطى كننده.
و اگر ايقاب محرِّم، لاحق بر عقد باشد، مبطل آن عقد نمىشود بنابر اظهر، اگر چه ابطال آن به طلاق و نحو آن احوط است. و هم چنين اگر بعد از ايقاب متأخر از عقد،