فصل چهارم

شرايط واحكام موصى له

 اشتراط وجود موصى له

معتبر است در صحّت وصيت: وجود موصى له در زمان وصيت تا زمان موت موصى؛ پس وصيت براى معدوم، مثل ميّت در حال وصيت يا حمل زنى كه آن حمل معدوم باشد در زمان وصيت، صحيح نيست. و اين در وصيت به عينْ ظاهر است و آن منحصر است به حبس و وقف، و جارى نيست در وصيت وهبه و نحو اينها.

  مستثنيات از اشتراط وجود

و اما وصيت به ثمره متجدّده درخت براى اولاد تا پنجاه سال مثلاً، كه هركدام از بطونْ تلقّى ملك از موصى نمايند با كفايت اهليت وجود در موصى به و در موصى له ، و هم چنين وصيت براى حمل متجدّد كه به او اعطا شود نه به نحو تمليك حمل، و هم چنين وصيت براى محتمل الوجود در حال وصيت به نحو تعليق بر وجود در حال موت موصى، پس ثبوت اجماع در آنها معلوم نيست، و مقتضاى اطلاقات وصيت، صحّت آنها است؛ اگر چه احوط، اخذ نتيجه به عنوان وصيت عهديّه است كه: به متجدّد از اولاد فلان به ترتيب، ثمره فلان بستان را اعطا نمايند، تا رعايت اطلاق معقد اجماع منقول بشود.

  وصيت براى وارث

وصيت براى وارث و غير وارث، نافذ است از ثلث متروكات، و گاهى اوّل افضل از