ادّعاى تلف پس از انكار اصل وديعه

8 . اگر مالك بعد از انكار وديعْ اصل وديعه را، اقامه بيّنه بر ايداع كرد، بعد مورد تصديقِ ودعى شد و ادّعاى تلف قبل از انكار كرد، اظهر عدم سماع دعواى منافى انكار سابق است به هيچ نحو؛ حتى با اقامه بيّنه بر آن، اثبات نمى‌شود دعواى منافى آن با تحقّق منافات معلومه بين انكار سابق و دعواى فعليّه، چنانچه يمين او بى اثر است بعد از جحود و خيانت بعد از مطالبه.

  تعيين موضع و عدم آن توسط مودِع

9. اگر ايداع كرد و تعيين موضع نكرد، واجب است رعايت متعارف در امثال آن وديعه و گر نه ضامن است؛ و اگر تعيين موضع حفظ كرد، بايد مبادرت به ايصال به آن موضع نمود به نحو فوريت عرفيه وگرنه ضامن است؛ و اگر رجوع كرد و ايصال به آن موضع نمود، پس در زوال ضمان سابق بدون تجديد اعلام و وديعه تأمل است. و هر عملى كه در ايصال به محل معيّن و حفظ آن در آن محلْ متعارف باشد يا آنكه مستفاد از قراين حاليّه يا مقاليّه از جانب مودِع باشد اگر انجام داده شد، موجب ضمان نيست، مثل محافظت توسط زوجه يا خادم و نحو اينها با وثوق به آنها، بدون رجوع به ايداع نزد آنها.

  اعتراف به وديعه و موت بعد از آن

10. 10. اگر اعتراف به وديعه كرد پس از آن وفات كرد، مجرد اعتراف، ثابت نمى‌كند ضمانِ آن را و اشتمال تركه بر آن يا ثبوت بدل در ضمن متروكات متعلق حق مودع، و سبب نمى‌شود براى مقاسمه با ديّان و ملاحظه نسبت در صورت ضيق تركه از مجموع ديون كه از آنها است وديعه؛ كلام در ضمان واقعى با ترك عمل به وظيفه در وقت ظن به وفات گذشت؛ و در اين مقام، مرادْ عدم تعلق حق مودِع است بر تركه به مجرد اعتراف ميّت.