فصل سوّم

احكام وديعه

  سفر با وديعه در صورت خوف تلف آن

1. اگر خائف شد بر وديعه با اقامت، جايز است مسافرت با آن نمودن، بلكه واجب است يا مسافرت و يا مراجعه به مالك يا وكيل يا حاكم يا عدول مؤمنين با ترتيب ـ در امكان از مراجعه به مالك، و اگر هيچ كدام ممكن نشد، پس مسافرت اگر موجب تضرر مالى است وجوب ندارد، بلكه اگر ممكن است حفظ به آن با بذل مالى با نيّت رجوع به مالك، انجام داده مى‌شود اگر چه به ارسال به محلى ديگر باشد توسط امين؛ و در صورت عمل به وظيفه فعليّه، ضامن تلف آن نيست.

و اگر در هر يك از اقامت و سفر، احتمالِ خطر بر وديعه بود، ابعد از خطر را رعايت مى‌نمايد با امكان و عدم تضرّر، يا مراجعه به مالك مى‌نمايد به نحو متقدّم.

  نحوه خروج از تكليف به حفظ وديعه

2. ودعى از عهده تكليف به حفظ وديعه خارج نمى‌شود مگر با رد به مالك يا وكيل او، و با عجز به حاكم شرع، و با عجز به عدول مؤمنين. و اگر معذور نبود در ترك رد به مالك، نمى‌تواند رد به حاكم نمايد؛ و اگر دفع به حاكم كرد، ودعى ضامن است در صورت عدم عذر از ايصال به مالك يا وكيل مطلق، اگر چه اصل فسخِ وديعه از ودعى، اختيارى بوده و ضرورى نبوده.

در صورت وجوب دفع به حاكم، واجب است قبول بر حاكمِ قادر بر حفظ و