ايجاب بيع ـ به قرينه است و كافى است عدم قرينه بر خلاف، مثل «اشتريت» و «قبلت» و «رضيت» در قبول و بالنسبه به تميّز از صلح و هبه معوّضه، هم چنين عدم قرينه بر اراده غير بيع، كافى است در تعيين بيع.

و اما «ملّكت» پس بالنسبه به تميّز از غير بيع، كافى است تعلّق آن به مثمن متعيّن از ثمن. و بالنسبه به ايجاب، محتمل است احتياج به قرينه اگر چه تقديم باشد. بنا بر اعتبار تقديم ايجاب بر قبول بيع يا تعلّق به مثمن متميّز از ثمن مثل «تملّكت» در قبول بيع.

و اظهر انعقاد بيع است در ايجاب و در تميّز از هبه و صلح، به هر لفظى كه كاشفيّت داشته فعلاً نزد طرف، چه آنكه حاصل از وضع باشد با عدم قرينه بر خلاف، يا قراين موافقه مفيد بيع و ايجاب آن باشد.

و هم چنين در طرف قبول بيع، كافى است وضع يا قرينه بر اراده اشتراء و تملّك. و جارى است در قبول و كافى است در آن، آنچه كافى است در ايجاب بيع از حيث دلالت به وضع يا قرينه .

   وظيفه عاجز از تلفّظ

و كافى است براى عاجز از تلفظ، اشاره، بلكه كتابت با قرينه انشاء بيع، در ايجاب يا قبول، اگر چه قادر بر تلفظ باشد، فضلاً از قدرت بر توكيل. و لازم نيست قرينه بر تعيين عقد يا معاطات تا آنكه اشاره يا كتابت بر دو قسم باشد و تعيين با قرينه باشد. بلكه اقوى بودن كتابت از معاطات در افاده انشاء بيع، ممنوع است. و با همه اينها، با قرينه بيع منعقد مى‌شود.

   عدم اعتبار عربيّت و ماضويّت در صيغه

و عربيّت معتبر نيست، و كفايت ساير لغات متّجه است. و صحّت در هر لغت از حيث هيئت و ماده با وفاء قرينه بر مقصود، رعايت آن اولى و احوط است. و در خصوص نكاح، احتياط مذكور در غير صورت عدم امكان تعلّم بدون مشقّت قبل از فوت