20 . تزيين هر يك از مرد و زن به زينت مختصّ به ديگرى

حرام است تزيين هر يك از مرد و زن به زينت مختصه به ديگرى، مثل پوشيدن مرد خلخال و نحو آن را؛ بلكه لباس شهرت‌آور، مثل آنكه شخصى از طايفه مثل سوقى، لباس جندى را بپوشد كه او را به آن لباس، مشهور نمايد، حرام است.

و حرمت لبس حرير و ذهب بر مردان، منوط به تزيين نيست؛ اگر چه تزيين به آنها حرام است اگر فى‌نفسه حرام نبودند، مثل آنكه در غير لُبس باشد.

و اما تشبّه مرد به زن در لباس يا به عكس، چنانچه مروى است، پس تحريم آن در مورد انفكاك از لباس شهرت، محل تأمّل است، به خلاف تحريم لباس مشهّر در مورد انفكاك از تشبّه مرد به زن يا به عكس در لباس، چنانچه گذشت.

   اخذ اجرت در واجبات عينيّه

جايز نيست تكسّب به واجبات عينيّه، مثل صلات و صوم و حج و جهاد در صورت تعيّن بر اجير؛ و هم چنين واجبات كفائيّه در صورت تعيّن به اعتبار عدم وجود عامل مجاناً، مثل تجهيزات اموات؛ لكن عمل بر تقدير استيجار، صحيح و مجزى واقع مى‌شود اگر چه عبادى باشد.

واستيجار بر خصوصيّات زايده برواجب، اظهر جواز آن است حتى درعبادات از تجهيزات.

و صوم و صلات و حجِ از ميّت، مانعى ندارد استيجار آنها در صورت عدم وجوب بر اجير قبل از اجاره. و در حج از حىّ هم فى‌الجمله مانعى ندارد.

   اخذ اجرت در واجبات كفائيّه

و اگر كفايى متعيّن نشود، مقتضاى اطلاق فتاوى در تجهيزات، عدم جواز اخذ اجرت است ايضاً، لكن خالى از تأمّل نيست، مثل وجود عاملِ مجّانى در تجهيزات، اگر راجع نشود استيجار در فرض به استيجار در مكمّلات.