امر به معروف ونهى از منكر

واجب است امر به معروف و نهى از منكر، يعنى «امر به واجب شرعى و نهى از حرام شرعى» . و طريق آن كتاب و سنّت و كشف عقل است از لطف حكيم به ايجاب امر به واجب و تحريم فعل حرام و مستقل است [ عقل در فهم آن ]، يعنى حاجت به ساير ادلّه نيست اگر وجوب و حرمت در مأمورٌبه و منهىٌ‌عنه هم عقلى باشد و حَسَن يا قبيح عقلى باشد، به نحوى كه ادراك حكم شرعىِ ايجابى يا تحريمى در آن فعل بنمايد . و مستحب است امر به مندوب شرعى و نهى از مكروه شرعى . و اظهر كفايى بودن وجوب امر به معروف و نهى از منكر است .

   شرايط وجوب امر به معروف و نهى از منكر

واجب نيست امر به معروفِ واجب و نهى از منكرِ واجب مگر با شروطى:

   عالم بودن آمر و ناهى به واجب و حرام

1 . از آن جمله اينكه عالم باشد به وجوب واجب يا حرمت حرام در شرع . و بر غير عالم واجب نيست امر به معروف واقعى و نهى از منكر واقعى و بر ترك آنها مؤاخذه نمى‌شود؛ اما ترك تحصيل علم به مجرّد معرضيّت ابتلاء به آنها از حيث امر به معروف يا نهى از منكر اگر چه آن معروف يا منكر، محل ابتلاء عملى شخص آمر يا ناهى نباشد، پس محل تأمّل است؛ و فى‌الجمله وجوب آن ارتكازى است .