حرمت غدر و ترك نقض و جواز اعمال حيله

غَدر و نقض عهد و ترك وفاء به آن ، با كفّار و غير ايشان ، جايز نيست براى مسلمانها . و اعمال حيله و خدعه در محاربت جايز است ، و از كذب براى مصلحت اسلام و ايمان محسوب است براى غلبه يا نجات .

و اخذ مال حربى ـ به نحو سرقت و مثل آن ـ و هر غلولى بعد از امان يا صلح ، جايز نيست؛ و در غير اين موارد ، ملاحظه عناوين مرجّحه دينيّه در فعل يا ترك مى‌شود .

   وقت استحباب و كراهت شروع قتال، در حال اختيار

مستحب است در حال اختيار كه مقاتله، بعد از زوال، بلكه بعد از نماز ظهرين شروع شود . و مكروه است در شب ، نزول بر دشمن براى قتل مگر براى ضرورت فتح يا نجات؛ و گاهى در غير مورد استثناء، حرام مى‌شود اگر مؤدّى به قتل محرّم القتل از زنها و اطفال بشود . و مكروه است قتال ، قريب زوال قبل از زوال . و اگر عدوّ، شب نزول نمود، پس اگر اضطرار نباشد ، تأخير قتل ايشان تا صبح، اولى است .

   از بين بردن مركب و مانند آن

و اگر دابّه در مقاتله از حركت بازماند در زمين دشمن ، آن را ذبح نمايد اگر ممكن شد ، و قطع نكند پاى آن را از زانو مگر در صورت عدم امكان ذبح يا اقتضاء مصلحتى ديگر . و اگر ضعيف كردن دشمن موقوف به پى كردن مركوبهاى ايشان باشد و ذبح ممكن نباشد ، مكروه نيست اهلاك آنها .

   لزوم يا استحباب اذن در چگونگى دفاع

در صورتى كه اصل محاربت با اذن امام يا نايب خاص او باشد، پس اختيار كيفيّت مبارزه بدون اذن امام، مكروه است . و اصل مبارزه با اذن، مشروع است؛ و با الزام امام، لازم است به نحو عينيّت يا كفايى بودن، و با منع او حرام است، و با مجرّد طلب امام، مستحب است به نحو عينيّت يا كفايى بودن . و جواب مبارز دادن بدون اذن، كراهت