غير آن، و در منى عقيب پانزده نماز[1] بگويد و كيفيّت آن بنا بر مشهور[2] اين است: «ألله أكبر اللّه‌ أكبر، لا إله الاّ اللّه‌ واللّه‌ أكبر، ألله أكبر على ما هدانا، وله الحمد على ما أولينا، ورزقنا من بهيمة الأنعام.» و در بعضى از اخبار بعد از تكبير سوّم «ولله الحمد، ألله أكبر على ما هدانا، ألله أكبر على ما رزقنا من بهيمة الأنعام.» و در بعضى از روايات همين است به زيادتى «ألحمد للّه‌ على ما أبلانا.»

و اگر در روز دوازدهم كوچ كرد از منى، سنّت است كه بيست و يك سنگريزه را در

[1]. و در غير منى، عقب ده نماز، و ابتدا از ظهر عيد است و انتهاء در منى فجر سيزدهم و بعد از ظهرين روز نَفْر تكبير مى‌گويد در صورت اقامت بحسب روايت، و متيقّن آن نَفْر اوّل است.

[2]. در مشهور بودن اين صورت تأمّل است؛ و محتمل است كه مشهور اين باشد كه پس از «هدانا» بگويد: «والحمد للّه‌ على ما أبلانا ورزقنا من بهيمة الأنعام.» و اظهر حمل روايات مختلفه بر مراتب فضل است؛ پس با جمع بين آنها بعد از ذكر مشتركات به جمع بين «أبلانا» و «أولينا» و ذكر زيادتى، جمع بين تمام فضيلت‌ها شده است. و صورت مذكوره در صحيح «منصور بن حازم» اين است: «ألله أكبر ألله أكبر، لا إله الاّ اللّه‌ و اللّه‌ أكبر، وللّه‌ الحمد، أللّه‌ أكبر على ما هدانا، أللّه‌ أكبر على ما رزقنا من بهيمة الأنعام.» است و در صحيح «معاويه» بعد از اين صورت «والحمد للّه‌ على ما أبلانا» [ است. ] و جمع بين اين دو، جامع است بين منسوب به مشهور به طريق مذكور در متن و محتمل در تعليق كه تبديل «أولينا» به «أبلانا» شده و در هر دو اقتصار به چهار تكبير شده. و تفاوت بين «والحمد لله»، و «له الحمد» محمول بر تخيير است با افضليّت اوّل؛ پس با تكبير پنجم كه در صحيحين ذكر شده، احتياط و فضل حاصل مى‌شود. و تقديم و تأخير حمد اخير، مورد تخيير است بر حسب رعايت آنچه مشهور است و كاشف از ثبوت تقديم در مستند آن است، واللّه‌ العالم.