است در صورت عروض قدرت در وقت؛ و اگر بشود مريض سنگ را به دست بگيرد كه ديگرى بيندازد[1] او را. و اگر كسى عمدا ترك رمى كند حج او فاسد نمى‌شود على الأشهر الأقوى و بعضى فرموده‌اند كه احوط، قضاء حج است در سال ديگر.

   رمى در شب

و بدان كه جايز نيست كه در شب، رمى كند از براى روز گذشته يا از براى روز آينده مگر كسى كه عذر داشته باشد كه در روز، رمى ممكن نشود، پس شب آن روز[2] رمى مى‌كند. و اگر كسى فراموش كرد رمى را تا روز ديگر، اوّل قضاى رمى سابق را مى‌كند [ و ] بعد از آن، واجبِ آن روز را به جا مى‌آورد.

مقصد دوّم : در اعمال مستحبّه در منى است در روز يازدهم و دوازدهم و سيزدهم

بدان كه مستحب است كه در اين سه روز از منى بيرون نرود حتى به جهت طواف مستحب؛ و آن كه در جمره اولى و وسطى، رو به قبله كند و جمره را به دست راست گيرد و حمد و ثناى الهى به جا آورد و صلوات بر محمّد و آل محمّد بفرستد، پس اندكى پيش رود و دعا كند و بگويد: «أللهم تقبّل مني»؛ پس پيشتر رود اندكى و دعاى سابق در وقت رمى را بخواند و رمى كند و در وقت رمى «ألله أكبر» بگويد و در رمى جمره عقبه پشت به قبله كند. و تكبير در منى مستحب است بنا بر مذهب مشهور[3] ميانه علما و بعضى آن را واجب دانسته‌اند، و احوط آن است كه ترك نكند در منى و

[1]. و جمع كند بين اين كار و استنابه على الأحوط.

[2]. يعنى شب مقدّم با علم به عدم تمكّن از رمى در روز، و اما شب مؤخّر با علم به تمكّن از رمى قضايى در روز مؤخّر، پس احوط تأخير قضا است تا طلوع آفتاب.

[3]. و قوى.