فصل ششم

در بيان خوابيدن است به منى در شبهاى تشريق

بدان كه هرگاه حاج در روز عيد به مكّه رود به جهت طواف و سعى، واجب است بر او كه برگردد به سوى منى به جهت آن كه بيتوته كند، يعنى شب به سر بردن در شب يازدهم و دوازدهم در منى واجب است. و شب سيزدهم نيز واجب است بر كسى كه در احرام از زن يا صيد پرهيز نكرده؛ و بر كسى كه اين دو را در احرام اجتناب كرده، لازم نيست[1] و جايز است از براى او نَفْر، يعنى كوچ كردن در روز دوازدهم بعد از زوال شمس؛ و اگر اتفاقا آن روز در آن جا ماند تا شب داخل شد، در آن جا نيز لازم است؛ و هم چنين رمى را در فردا كه سيزدهم است.

   واجبات بيتوته

و واجب است در بيتوته، نيّت كردن بعد از دخول وقت شام؛ و حدّ شب كه به سر بردن او لازم است، تا ما بعد نصف شب است؛ پس اگر بعد از نصف شب از آن جا بيرون

[1]. خواهد آمد اشاره به خلاف «ابن ادريس» در كسى كه بر او كفّاره واجب شده است؛ و مستند او روايت «سلام بن المبشر» است؛ بر خلاف قول مشهور كه مدلولٌ‌عليه صحيحه «معاوية بن عمّار» و روايتين «حمّاد بن عثمان» است؛ و لكن قول مشهور، خالى از قوّت نيست. و در نَفْر اوّل بعد از زوال آفتاب و قبل از غروب آن نَفْر مى‌نمايد؛ و اگر از غروب تأخير افتاد، شب را در منى مى‌ماند تا نَفْر دوّم.