تقديم طواف و سعى است بر وقوف به عرفات و مشعر و منى؛ و بعضى در اين صورت نيز منع كرده‌اند؛ پس احوط آن است كه صاحب عذر، تقديم كند و بعد از آن اگر ممكن شود، اعاده آن در ايّام تشريق كند و الاّ در باقى ماه ذى حجه، اعاده نمايد[1]؛ و اگر مى‌داند كه در تمام ماه ممكن نمى‌شود، پس بى‌اشكال، تقديمْ واجب است [2]، لكن احوط استنابه است نيز.

   طواف و نماز و سعى حجّ تمتّع و نحوه خروج از احرام

و اما كيفيّت طواف زيارت و نماز آن و سعى پس همان است كه در عمره گذشت؛ و بعد از به جا آوردن اين طواف و نماز آن و سعى ما بين صفا و مروه، حلال مى‌شود از براى او از آنچه حرام مانده بود بر او بعد از حلق، بوى خوش، و مى‌ماند بر او از محرّمات صيد و زن [3].

و بعضى گفته‌اند به مجرّد طواف و نماز آن، بوى خوش حلال مى‌شود، و اوّل احوط و اقوى است [4].

و بعد از طواف النساء و نماز آن ـ كه در كيفيّت، مثل طواف سابق است ـ حلال مى‌شود زن و صيد احرامى، يعنى آنچه براى احرام، حرام است بر او از صيد؛ و اما حرمت صيد حرم پس آن نه از جهت احرام است. و احوط اجتناب از بوى خوش است قبل از طواف النساء اگر چه اقوى جواز است.

پس شخص حاج متمتّع، سه مرتبه به تدريج محرّمات احرام بر او حلال مى‌شوند: مرتبه اولى بعد از حلق؛ دوّم بعد از سعى ما بين صفا و مروه؛ مرتبه سوّم بعد از نماز طواف

[1]. و اگر ممكن نشد، استنابه نمايد على الأحوط.

[2]. و احوط جمع بين تقديم و استنابه است.

[3]. حليّت صيد احرامى به مجرّد تماميّت مناسك منى، بى‌وجه نيست.

[4]. اقوائيت، محتاج به تأمّل است.