و شرط است در سنگريزه با وجود صدق اسم سنگ[1] بر آنها، آن كه از حَرَم بوده باشد، از هر موضعى از آن كه باشد خوب است، اگر چه مستحب است كه شب در مشعر آنها را بردارد؛ و آن كه باكره باشند، يعنى كسى آن را نينداخته باشد، انداختن صحيحى.

   واجبات رمى

و واجب است در رمى چند امر:

اوّل: نيّت كند كه «مى‌اندازم هفت سنگ به جمره عقبه در حج تمتّع لوجوبه قربةً الى اللّه‌».

دوّم: انداختن آنها[2]، پس اگر سنگ را در جمره گذارد به طورى كه رمى صدق نكند، مُجزي نخواهد بود.

سوّم: آن كه به جمره برسد به واسطه رمى؛ پس اگر به جاى ديگر بخورد و از آن جا به جمره برسد يا به واسطه انسانى ديگر يا حيوانى برسد، مجزى نخواهد بود[3]؛ و اگر شكّ كند، بنا را بر نرسيدن مى‌گذارد.

چهارم: آن كه عدد سنگ كه مى‌اندازد، هفت باشد.

پنجم: آن كه آنها را يك دفعه نيندازد[4] هر چند متعاقب برخورند به جمره، بلكه واجب است كه متعاقب بيندازد هر چند يك دفعه به جمره برخورند.

   مستحبّات رمى جمره

و بدان كه مستحب است كه سنگريزه‌ها رنگين باشد به رنگ سُرمه يا رنگ ديگر؛ و

[1]. و صدق سنگريزه.

[2]. بلكه پراندن آنها به سمت خاص.

[3]. با بقاء صدق رمى در ابتدا و انتهاى آن، مُجزي است.

[4]. و مباشرت با اختيار معتبر است.