صحّت در اين جا، اقوى و اشهر است.[1]

هفتم: ادراك اختيارى عرفه تنها. [ و ] اشهر در اين صورت صحّت است، بلكه بعضى نفى خلاف در آن كرده‌اند، لكن حكم به آن مشكل است[2] و خلاف در آن متحقّق است.

هشتم: آن كه ادراك كند اختيارى مشعر را. [ و  ]ظاهر در اين صورت صحّت، و ظاهر عدم خلاف است در آن.

نهم: اضطرارى عرفه را ادراك كند تنها. و حج در اين صورت صحيح نيست.

مقصد دوّم

در مستحبّات وقوف به مشعر الحرام است

بدان كه سنّت است كه متوجّه مشعر الحرام شود به آرام تن و دل و استغفار كند؛ و چون به «تَلّ سرح» رسد از جانب دست راست راه بگويد: «أللهم ارحم موقفي، و زد في عملي، وسلم لي ديني، و تقبّل مني مناسكي.» و شهيد در «دروس» فرموده كه بعد از اين دعا بگويد: «أللهم لا تجعله آخر العهد من هذا الموقف، وارزقنيه أبدا ما أبقيتني.»؛ و شتر را تند نراند و كسى را آزار نرساند در حال راندن؛ و بسيار بگويد: «أللهم أعتق رقبتي من النار.» و نماز شام و خفتن را تأخير كند تا مشعر الحرام و اگر چه ثُلث شب بگذرد؛ و اگر مانعى به هم رسد كه نتواند پيش از ثلث شب رسد، نماز را ادا بكند و جمع كند ميان هر دو نماز به يك اذان و دو اقامه؛ و نوافل شام را در ميان نكند بلكه بعد از خفتن بكند.

و احوط آن است كه چون به مشعر الحرام آيد، نيّت كند كه شب را به روز مى‌آورم در مشعر الحرام در حج تمتّع از جهت رضاى خدا؛ و پيش از اين گذشت كه اظهر و

[1]. اقوائيتِ آن در هر دو اضطرارى مشعر، مورد تأمّل است.

[2]. بلكه اظهر حكم به صحّت است در فرض.