روزه»، يا صدقه «ده مُدّ بر ده مسكين»،[1] و بعضى گفته‌اند: «دوازده مُدّ بر شش مسكين»؛ و احتياطا اختيار گوسفند است[2].

و هم چنين هرگاه زير هر دو بغل خود را ازاله مو كند، بلكه زير يك بغل را على الأحوط بل الأقوى[3]. و هرگاه دست بكشد به سر يا به ريش خود و يك مو يا دو مو[4] بيفتد، يك كفّ از طعام، صدقه كند.

   پوشانيدن سر براى مردان

هفدهم . پوشانيدن مرد است سر خود را حتى به گِل و حنا و حمل چيزى بر سر على الأحوط؛[5] و احوط و اولى، تركِ پوشانيدن است به بعض بدن، مثل دست، اگر چه اظهر جوازِ آن است[6] و گوش‌ها ظاهرا از سر محسوبند.

و در حكم سر است بعض سر، الاّ آن كه استثنا شده از آن، گذاشتنِ بندِ خيكِ آب بر

[1]. احتياط در رعايت اكثر از اشباع و مُدّ است.

[2]. ظاهرا رعايت اين احتياط، لازم نيست مطلقا، حتى در متعمّد.

[3]. بلكه اقوى، قول اصحاب است كه در كَندن موى زير هر دو بغل، گوسفند است، و در موى يكى، اطعام سه مسكين است.

[4]. بلكه چيزى از مو مطابق نصّ و فتوى. و عنوان ساقط شدن مو به مسّ لحيه يا وضع يد بر آن يا سر، با عدم اطمينان به ساقط شدن مو، غير ازاله غير عمديّه است كه فديه ندارد، اگر چه هر دو جايز است. و هم چنين جايز است بدون فديه، ازاله ناسىِ حكم يا جاهلِ به آن على الأظهر.

[5]. احتياط مربوط است به ما بعدِ «حتّى»، يعنى ستر به غير معتاد، زيرا در حرمت تغطيه سر كه متيقّنِ آن، ستر به معتاد است، خلافى نيست.

[6]. ظهريّت در غير موارد ضرورت عرفيّه يا شرعيّه مثل طهارت، اگر چه مستحبّ باشد، محلّ تأمّل است، اگر چه خالى از وجه نيست بر طبق عموم صحيح «معاوية بن عمّار».