تاقصد کف از آنها نماید، بلی التفات به آنها تفصیلا در وقت نیت احرام لازم نیست. و آن چند امر است:

 شكار حيوان صحرايى

اوّل . شكار صحرايى كه وحشى باشد، مگر در صورت خوف اذّيت از آن.

و حرام است نيز خوردنِ آن و نگاه داشتن او، هر چند كه مالك او بوده باشد قبل از احرام و به همراه خود آورده باشد، و [ نيز حرام است  ]اعانت كسى كه او را شكار كند به هر نوع از اعانت.

و اما شكار دريايى، پس باك به آن نيست و مراد به آن، حيوانى است كه تخم و جوجه هر دو در دريا كند، و هم چنين حيوان اهلى مثل مرغ خانگى و گاو و گوسفند و شتر اهلى.

و هر شكار [ ى ] كه حرام است، جوجه و تخم آن نيز حرام است. و اگر مُحرِمى صيدى را ذبح كند، مشهور آن است كه[1] ميته خواهد بود در باره مُحرم و مُحل. و ملخ، در حكم شكار صحرايى است.

   جماع و التذاذ

دوّم . جماع كردن با زن[2] و بوسيدن و بازى كردن و نگاه كردن به شهوت[3]، بلكه مطلق التذاذ و استمتاع به زن.

[1]. و همين قول مشهور، احوط است.

[2]. چه اهل او باشد و چه اجنبيّه.

[3]. قدر متيقّن، قيديّت شهوت است براى نظر به اهل؛ و در قيديّتش براى نظر به غير اهل و غير نظر، تأمّلى است كه خواهد آمد.