تعيّن استيجار به سال اوّل، اجرت را اعاده مى‌نمايد بنا بر آنكه فريضهْ دوّمى است و بر مستأجر است استيجار براى حج ـ در صورت عدم ايقاع نايب اوّل حج صحيح را ـ در سال آتى به نيابت. و در صورت اطلاق استيجار، اعاده اجرت نمى‌شود. و در هر دو تقدير، ذمّه منوبٌ‌عنه تفريغ مى‌شود با اعاده نايب، حج را به نحو صحيح.

   فروض اطلاق و اشتراط زمان در استيجار حج

اگر استيجارِ حجْ مطلق بود و قرينه [ اى ] بر اراده تعجيل يا تأجيل نبود، اظهر عدم وجوب اداى در اوّل سال امكان است بر اجير، و [ نيز اظهر  ]عدم تسلّط مستأجر بر فسخ در صورت اهمال است، مثل ساير اجاره‌هاى مطلقه بر اعمال. و لازم استفاده تعجيل از اطلاق، تسلّط مستأجر بر فسخ است در صورت مسامحه اجير.

و اگر حج، واجب مضيّق باشد، تأجيل يا اطلاق در استيجار با تمكّن از استيجار با قيد تعجيل، جايز نيست.

و اگر مشروط به سال اوّلِ امكان بود و تخلّف نمود، خيار فسخ براى مستأجر ثابت است، مثل تعجيل واجب به نفس اشتراط بدون سبق وجوب آن بر مستأجر. و چون تعجيل با اطلاق لازم نمى‌شود، دو اجاره مطلقه با هم يا متّصلِ به هم از يك اجير بلامانع است؛ و هم چنين [  است ] اگر دوّمى يا اوّلى مشروط به تعجيل باشد و آن ديگر مطلق باشد. و هم چنين اگر [  هر دو ] مؤجّل به دو سالِ متغاير باشند يا متّحد باشند در سال، بدون اشتراط مباشرت در يكى از آنها.

   تعدّد استيجار در حج واجب و مستحب

در حج واجب، يك نفر در يك سال، از دو نفر نايب نمى‌شود و چنين حجى باطل واقع مى‌شود. و در حج مندوب، تشريك در منوبٌ‌عنه مانعى ندارد، مثل تشريك در اهداى ثواب و تشريك در استيجار يك نفر براى حج از دو نفر. و اگر استيجار براى حج مندوب از شخصى در سالى شد، از جانب ديگرى به استيجار يا غير، نيابت