زايد باشد، مال امام ـ عليه‌السلام ـ است زيادتى.

   جواز دفع بيش از مؤونه سال به هر شخص و احتياط در ترك

احتياط براى مباشرِ دفع به اهل خمس و آخذ، در [ زمان ] غيبت، در اين است [  كه  ]به هر شخصى بيش از مؤونه سال ندهد اگر چه در يك دفعه باشد؛ لكن چون زيادتىِ مجموعِ اخماس از مجموع مستحقين، مال امام است، پس نوبت به مالِ امام بودن در اين ازمنه نمى‌رسد و مى‌تواند به يك صنف يا يك شخص از مستحقِ از سادات، بيش از مؤونه يك سال بدهد، چون مصرف بودنِ غير، مانع از اين عمل نيست؛ و از اين جهت احتياط مذكور، لزومى نيست؛ بلكه حال خمس در صورت اجتماع مجموع (اگر چه خمسِ يك بلد باشد) در نزد امام يا نايب او، حال زكات است در زمان عدم بسط يد.

«ابن السبيل» از سادات در غير سفر معصيت، فقر او در بلد خودش و مقصدش، لازم نيست، و احتياج فعلى در سفر تا مقصدش لازم است؛ و ساير خصوصيّات معتبره در او، در [ كتاب ] زكات مذكور شد.

و معتبر است در يتيم ـ يعنى طفلى كه پدر ندارد ـ از سادات، فقر، چنانچه معتبر است در يتيم از غير سادات نسبت به استحقاق زكات.

حكم نقل خمس با وجود مستحق در بلد و عدم آن از حيث تكليف و عدم آن و ضمان و عدم آن، حكم نقل زكات است، چنانچه گذشت.

   اعتبار ايمان در مستحق خمس و عدم اعتبار عدالت

در مستحق خمس، اظهر اعتبار ايمان است كه در اين زمان متعيّن در قول به امامت دوازه وصى ـ صلوات‌اللّه‌عليهم‌اجمعين ـ مى‌باشد، چنانچه در مستحق زكات گذشت اعتبار آن.

و اظهر عدم اعتبار عدالت است و احتياطى كه در زكات مدفوعه به فقير به جهت فقر گذشت، در اينجا هم رعايت بشود.