عهد، اقوى لزوم تعيين است؛[1] و همچنن كفّارات و نذر مطلق و روزه مندوب، محتاج است به تعيين.

  وقت نيّت روزه

س . وقت نيّت در روزه چه زمان است؟

ج . وقت آن، در شب است، هر چند در جزء آن باشد و كفايت مى‌كند هر گاه در اول طلوعِ صبحِ صادق، داعى بر امساك مخصوص در زمان مخصوص با او باشد و قصد منافى آن نداشته باشد.

س . اگر كسى ترك نمايد نيّت را عمداً تا داخل صبح شود، روزه او صحيح است يا نه؟

ج . صحيح نيست و قضا بر او واجب است، نه كفّاره.[2]

س . هر گاه بعد از نيّت روزه، منافى آن را به عمل آورد پيش از صبح، نيّت باطل مى‌شود، يا نه؟

ج . باطل نمى‌شود و تجديد نيّت روزه، ضرور نيست هر چند آن فعل، جماع باشد. و اينها كه ذكر شد در روزه واجبِ معيّن است ـ مثل «رمضان» و «نذر» معيَّن ـ در حال اختيار؛ اما در حال اضطرار ـ مثل آن كه نداند كه آن روز، روز اول ماه رمضان است، يا آن روز، روزى است كه نذرِ معيّن نموده، يا فراموش نموده باشد نيّت را ـ پس وقت نيّت، باقى است تا به ظهر؛ و واجب است بر كسى كه علم رساند به وجوب روزه آن روز يا به خاطرش آيد بعد از فراموش نمودن، آن كه فوراً نيّت كند و اگر نه روزه او باطل است.

و اما غير روزه معيَّنِ واجب از قضاى روزه ماه رمضان و نذر مطلق، جايز است

[1] . با تعدّد مافى‌الذمه، و همچنين است روزه مستحبّ. و تعيين اجمالى مانند تفصيلى است.

[2] . محلّ تأمّل است.