تمامِ روى، حاصل شود، بلكه اندكى از باطن بينى و مطبق شفتين يعنى ظاهر لبها را بشويد. و داخل چشم، از بواطن محسوب است و شستن آن لازم نيست. و مدار در رستنگاه موى و در انگشتان، بر مستوى‌الخلقه[1] است.

و واجب است كه در شستن، شروع به اعلى نمايد؛[2] و هرگاه آب بر روى خود از پايين به بالا جارى ساخت و در نيت خود قرار داد كه اوّلِ شستنِ روى، از اوّلِ سرازير شدن آب از پيشانى باشد،[3] وضو صحيح است.

و همچنين بى‌عيب است هرگاه تمام روى را به يكباره در حوض و مانند آن، فرو كند، لكن در قصد خود، ابتداى روى را، اوّلِ شستن قرار دهد[4] و مابقى را در عقب آن.

و واجب نيست شستن بشره كه موىِ ريش، آن را پوشانيده باشد، مگر موى تُنُكى كه بشره از زير آن نمايان است [ كه ] در اين حال، لازم است شستن.[5] و حكم ابرو و مژه، حكم ريش است در شستن.

[1] . يعنى بر كسى كه متناسب است دستهاى او با روى او. و در غير متناسب، تقدير مى‌شود دستها متناسب با روى و به آن نسبت، شسته مى‌شود.

[2] . و در بقيه روى، صدق عرفىِ شستنِ از بالا به پايين را رعايت نمايد على الاحوط.

[3] . و همچنين تا آخر روى، چنانكه گذشت. و احوط ادامه اِجراى آب است به مقدار زمان اِجراى از بالا تا به پايين با قصد ترتيب مذكور.

[4] . با حفظ ترتيب تا آخر در قصد چنانكه گذشت.

و احوط ادامه مكث در آب است به قدر طول زمان اخراجِ روى از آب از بالا تا به آخر با مختصر حركت آب در آن زمان؛ و اگر به اِخراج، قصد وضو نمايد، كافى است اِخراج تدريجى از بالا تا پايين.

[5] . يعنى شستن بشره؛ و احتياط در ضمّ شستن مو در صورت عدم احاطه يقيناً يا احتمالاً، ترك نشود؛ و ريشِ اتّفاقى زن، در حكم، مانند ريش مرد است.