احتمال هجوم به سبب قوّت دشمن باشد بر همه مقاتلين، يا بعض آنها، اگر چه از بعض دشمن باشد؛ وگرنه خوف، مسوّغ اين طريقه نيست.

و در صورتى كه در مسلمين كثرتى كه قابل دو فرقه شدن و كفايت يك فرقه در حال اشتغال فرقه ديگر به نماز، باشد؛ وگرنه متعيّن است غير اين طريقه، مثل فرادى، يا جماعت به طريقه متقدمه.

و اما اعتبار عدم احتياج به تفريقِ به ازيدِ از دو فرقه، پس معلوم نيست؛ و اظهر عدم اعتبار است در صورت عدمِ استلزامِ انتظار، محو صورت نماز را، پس مى‌تواند نماز سه ركعتى را با هر طايفه از طوايف ثلاثه، يك ركعت به جماعت به جا آورد و بعد منتظر باشد، مثل انتظارِ با فرقه دوّم در نماز دو ركعتى؛ و همچنين در چهار ركعتى، چهار فرقه نمايد.

  كيفيّت نماز «ذات الرقاع»

و كيفيّت نماز «ذات الرقاع» اين است كه يك طايفه، يك ركعت نماز را با امام به جماعت به جا مى‌آورند در نماز دو ركعتى، و بعد از تمام يك ركعت، ركعت دوّم را اگر قصد انفراد نكردند بعد از قيام امام، يا به بعد از سجودهاى او، خودشان به قصد امر فعلىّ ـ بنا بر احوط در اين قصد ـ به جا مى‌آورند و نماز را تمام مى‌كنند و بعد از تسليم مى‌روند به جاى فرقه ديگر در مقابل دشمن و آن فرقه مى‌آيند و به امام اقتدا مى‌نمايند، و ركعت دوّم امام، ركعت اوّلِ ايشان مى‌شود و امام در حال تشهّد، مشغولِ به آن مى‌نشيند تا ملحق شوند فرقه دوّم بعد از تمام ركعتِ دوّمِ خودشان به امام، و امام تشهد را با ايشان تمام كرده و سلام نماز مى‌دهد.

و مى‌تواند بعد از تشهّد، منتظر بشود و مشغول ذكر باشد و با آنها سلام بگويد؛ ومى‌تواند قبل از تشهّد، مشغول ذكر باشد و با آنها تشهد و سلام بگويد؛ و مى‌تواند امام، ترك انتظار نموده و تشهد و سلام خود را انجام دهد و مأمومين ركعت دوّمِ خودشان را فرادى انجام دهند.