حايل و بلندىِ جاى امام، و در حال ركوع يا بعد از ركوع،[1] ملحق شود به صف؛ و احوط اين است كه گام برندارد[2] بلكه پاهاى خود را به زمين بكشد، هر چند لازم نيست؛ لكن احوط وجوباً، آن است كه در حال ذكر، حركت نكند.[3]

[1] . و سجود على‌الاحوط.

[2] . اظهر جواز مشى متعارف است، مگر آن كه كشيدن پا مانع از صدق فعل كثير باشد به خلاف مشى متعارف.

[3] . و اگر توانست تاخير بياندازد مشى را براى بعد از سجود.