<-> دو است وگرنه اظهر صحّت نماز هر دو است، اگر چه احوط اعاده است.

و اگر نداند كه نيّت امامت و مأموميّت كرده‌اند، عمل به مقتضاى اصل در نيّت ائتمام و احكام آن مى‌نمايند، و به وظيفه منفرد در اثناى عمل مى‌نمايند و بعد از فراغ، حكم به صحّت مى‌نمايند؛

و اگر برخلاف قاعده، رجوع كرده‌اند، چون حكم جماعت منتفى است، اعاده مى‌نمايند، مگر آن كه احتمالِ اختلافِ در نيّت داده شود و محتمل باشد يكى نيّت ائتمام و ديگرى نيّت امامت كرده باشد، كه اظهر صحّت است بعد از فراغ، و در اثنا، تأمّل است؛ و فى‌الجمله طريقِ صحّت دارد بالنسبة به اَجزاى سابقه اگر رعايت وظيفه در اَجزاى باقيه نمايد.

  اقتدا در فرايض با اختلاف نماز

جايز است اقتدا در فرايض با اختلاف در قصر و اتمام؛ و ادا و قضاى فائت؛ و اختلاف نوع نماز، مثل ظهر و عصر؛ و به نماز احتياط؛ و در آن با توافق در شك با تناسب، مثل اين كه ابتداى اقتداى مأموم، ركعت احتياط ديگرى باشد كه مى‌خواهد امام او باشد؛ و در نافله منذوره، و به آن، نافله منذوره را.

و در اقتدا فرايض يوميّه به نافله منذوره، تأمّل و احتياط است، نه در عكس.

و در اختلاف نظم، مثل «يوميّه» و «جنائز» و «آيات» و «عيدين»، اقرب عدم جواز اقتدا است، و احوط ترك آن است در عيدين با استسقا حتى در صورت تعلّق نذر، و همچنين اقتداى در نماز طواف واجب به يوميّه و عكس آن.

  اقتداى نوافلى كه جماعت در آنها مشروع است، به فريضه

و مى‌تواند اقتدا كند در نافله‌اى كه جماعت در آن مشروع است، مثل نمازى را كه <->